Purigado

Vanaf het moment dat ik mij herinneren kan, is mij verteld dat ik hier niet hoorde te zijn. En al helemaal niet als vierde meisje in de rij.

Er is mij verteld dat anderen voor hun geluk afhankelijk waren van mijn gedrag, en dat mijn gedrag dat nou niet bepaald bewerkstelligde.

Er is mij verteld dat mannen maar op één ding uit zijn. En het werd me duidelijk dat ‘ze’ dat pakten, ook wanneer ze dat niet gegeven werd.

Er is mij verteld dat ik paardentanden had, dat ik veel te mager was en dat ik niet hoefde te denken dat mijn IQ mij beter maakte dan de rest.

Er is mij verteld dat ik voor een dubbeltje geboren ben, en dat het kwartje zeker niet weggelegd is ‘voor ons soort mensen’.

Er is mij getoond dat geweld een normale uiting is van pijn en geen woorden daarvoor hebben. En dat verslavingen daar het gevolg van zijn.

Er is mij verteld dat mijn lichaam een tikkende tijdbom is, die zomaar opeens kan ontploffen in de vreselijkste ziektes….

Er is mij veel verteld, en wat mij gezegd en getoond werd heb ik stuk voor stuk aangetrokken als een jas.

Maar ik heb ook een schitterende bloementuin gezien, waar ik meer dan welkom was. Er waren vrienden, met wie ik Engels sprak, hoewel ik die taal niet kende. Er waren momenten waarin bomen voor mij bogen en mij omhelsden met hun takken. Waar mijn handen verdwenen in het mos. Een wereld, voor mij net zo reëel als de wereld waarin ik geboren ben.

Er was dat moment waarop ik mijn tuin en het geweld in mijn wereld der dingen niet langer verenigen kon. Waarop ik terug wilde naar ‘huis’. Ik wist toen nog niet dat ik daar niet voor hoefde te sterven. Het is overbodig om te vermelden dat het me op die manier ook niet gelukt is.

Toen kwam het moment, het moment waarop ik alle paden van ‘normaal zijn’, aangepast, verborgen, onderdrukt en ‘doen-alsof’ had doorlopen. Het moment waarop ik niet meer verder kon, maar in verband met liefde, kinderen, huis ook niet meer wilde sterven.

Het moment waarop mijn tuin, mijn vrienden, alles mij in volle hevigheid terugriep en mij vertelde dat het genoeg was om al die jassen uit te trekken, één voor één, of soms een paar tegelijk.

Daar kreeg ik aanwijzingen voor, richtingaanwijzers, in de vorm van familie, vrienden, een scheiding, mijn lief, leraren, boeken en films. Ik heb alles gebruikt wat ik kon en dat doe ik nog steeds. En ik noem deze weg Purigado.

Purigado is Esperanto voor reinigen, schoonmaken. Niet voor niets heb ik gekozen voor een woord uit deze wereldtaal, omdat ook het proces Purigado universeel is.

Je begint met Purigado wanneer het voelt alsof je als piepschuim onder water wordt gehouden. Wanneer je ‘niet lekker in je vel zit’, burn-out of lichamelijke klachten krijgt. Of gewoon wanneer je weet dat er meer moet zijn dan een hypotheek, werkstress of andere zorgen. Wanneer de roep om te spelen, vol lief te hebben, te genieten van de tijd die je hier hebt, sterker wordt dan de muren die je zo zorgvuldig hebt opgetrokken…

Als je zover bent wilt, wanneer je jezelf weer wilt ontdekken in de wereld der dingen, dan kun je mij gebruiken als richtingaanwijzer, als vertaler, als steuntje in de rug. Via mijn boeken, via mijn lezingen, via alle leringen van de meest betrokken leraren.

Gewoon via de weg van Purigado, om jezelf weer te zien voor wie je werkelijk bent.   

Voor de Facebookpagina van Purigado, klik hier