Lezingen

Wie ben ik?20130825_171639

Waarom overkomt mij dit?

Waarom lijd ik?

Waarom heb ik nou nooit eens mazzel?

Waarom ziet mijn partner niet dat ik gelijk heb?

Hoe word ik gelukkig?

Is dit het nou? 

 

In mijn lezingen neem ik je mee op ontdekkingsreis. Ik doe suggesties, laat je de wegen zien die ik ben gegaan om de antwoorden terug te vinden op deze vragen. We gaan op zoek, terug naar je werkelijk zelf, achter alle muren van conditionering en illusie. Daar ligt jouw vrijheid, onafhankelijkheid, kracht en vervulling. 

Ik geef de lezingen in een serie van zeven, refererend aan de 7 chakra’s – energiepunten verbonden met ons lichaam. Zie ze als tandwielen, die, wanneer ze moeiteloos in elkaar grijpen, een fantastisch gereedschap kunnen vormen. Maar wanneer er eentje hapert, hapert het geheel. 

De tandwielen kunnen afzonderlijk worden beschouwd, zo kunnen ook de lezingen worden gevolgd. Je kunt nemen wat op dat moment aanspreekt, maar ook gaan voor een uitbreiding. Uiteindelijk gaat het om dezelfde energie, door elk van de ‘wielen’ anders vertaald.  

Elke lezing duurt ongeveer anderhalf uur. Daarna is er ruimte en tijd voor reacties en/of het stellen van vragen. 

De afzonderlijke lezingen geef ik voorlopig alleen als ‘huiskamerlezing’, in kleine groepen. Mocht je belangstelling hebben om de lezing(en) bij jou thuis te laten plaatsvinden, neem dan gerust even contact met mij op.

In de nabije toekomst ga ik de lezingen in een weekend- of weekretraite aanbieden.

De kosten : 

DANA

Dana (vrijgevigheid) heeft een lange geschiedenis in boeddhistische gemeenschappen, als een spirituele beoefening en als een manier om geld in te zamelen. Het onderricht wordt kosteloos gegeven, maar er is ondersteuning nodig voor hen die hun leven wijden aan het geven van onderricht in bewuste aandacht.

Dana is een gift, geschonken vanuit ons hart, in overeenstemming met ieders mogelijkheden en omstandigheden. Door middel van Dana zorgen we ervoor dat de vruchten van de beoefening ook in de toekomst voor anderen toegankelijk zijn. Dana is een vrijwillige donatie die wordt gegeven als blijk van waardering voor het onderricht en als bijdrage in de kosten van levensonderhoud van de leraar die geheel of gedeeltelijk afhankelijk is van de ontvangen Dana. 

(met dank aan: www.aandacht.net)

 

De kosten voor de lezingen in gehuurde ruimtes, weekend- of weekretraites zullen uiteraard anders zijn.

 

 

1. In den beginne…

Was er niets. Het niets waar alles al in besloten lag.

Non dualiteit is een groot woord voor onze natuurlijke staat van zijn. En eigenlijk herinneren we ons die allemaal. Vaag, in de verte, is er het besef dat het eigenlijk anders moet. Dat het leven dat wij leven eigenlijk niet klopt. Dat we gelukkiger zouden moeten/kunnen zijn, blijer, meer vervuld. Er moet toch meer zijn….

Ik herinner het mij. Ik weet het, met een weten dat mijn verstand te boven gaat. Ik voelde het in de tuin die ik zag, in mijn handen die verdwenen in het mos (zie Purigado). Maar ik vergat het soms in de pijn, in de chaos van deze wereld der dingen. Het leven werd steeds meer overleven, en blijven leven een gevecht. Ik dompelde mijzelf onder in een huisje-boompje-beestje en voelde de pijn van afgesneden zijn. 

De pijn werd lijden, ik leed aan mijn leven. Tot het zo erg werd, dat ik de enige reddingsboei greep die mij nog restte: mijn herinnering aan meer. Ik keerde terug naar huis, niet in de letterlijk dood – zoals ik vroeger had geprobeerd – maar in een langzame dood van al dat lijden. Ik keerde terug naar het besef van non dualiteit en zou je daar graag iets meer over willen vertellen.

 

Aan de hand van het eenvoudige verhaal van Hee, ik ben Zee”, gebaseerd op een quote van de Perzisch Soefi dichter Jalal ad-Din Rumi (1207 -1273):

 ‘Je bent niet alleen een druppel in de oceaan, je bent de hele oceaan in een druppel’

beginnen we hiermee. Heel simpel, heel eenvoudig, heel helder. Het is het begin van onze reis, al is het in feite alles dat je ooit hoeft te weten en te ervaren. Maar om dat te kunnen moet je eerst jezelf voorbij, moest ik eerst mijzelf voorbij. Hoe ik dat gedaan heb, vertel ik je in de volgende lezingen.

Het boekje “Hee, ik ben Zee” kan voor of na de lezing worden aangeschaft. Kosten : € 9,95

 

 2. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet….

“Het gaat er niet om waar je naar kijkt, maar om wat je ziet” – Henry David Thoreau

Vroeger maakte ik mijn moeder gek met mijn vragen. “Hoe weet ik dat jij hetzelfde groen ziet als ik?” en “Misschien zie ik die tafel wel heel anders…” En nog steeds – even tussen ons – wanneer ik naar iets kijk, zie ik niet dat ene voorwerp, maar oneindig veel. Ik heb geleerd keurig in enkelvoud te spreken, maar mij maak je niks wijs! 

Inmiddels weet ik hoe het oog werkt. Dat kleuren niet ‘werkelijk’ bestaan, maar alleen een weergave zijn van onze hersenen. Dat een tafel een massa dansende moleculen is met nog veel meer aan ruimte ertussen. Dat mijn hand nooit een voorwerp raakt, maar dat alleen de luchtdruk dit gevoel geeft. Enzovoort.

Waarneming kleurt onze wereld. Daarbij spelen niet alleen onze zintuigen een rol, maar zeker ook onze uniciteit. Ieder van ons vertaalt op eigen, creatieve wijze de waarneming naar ‘realiteit’.

In deze tweede lezing wil ik je graag de valkuilen, de waarde en oneindige mogelijkheden laten zien van deze vertaalslag.

 

3. Is het waar? 

“Wie zou je zijn zonder je verhaal?” – Byron Katie

Lees de pagina Purigado, en je kent een groot deel van mijn verhaal. Mijn verhaal, dat mij verteld werd. Door mijzelf, door mijn omgeving, door ouders, leraren, boeken, (sociale) media. Een verhaal dat niet zou misstaan in de categorie ‘drama’ en door mij ook zo beleefd werd. Het kleurde mijn waarneming, mijn waarneming kleurde mijn ervaring, mijn ervaring bevestigde mijn verhaal. Tot het genoeg was. 

In deze derde lezing laat ik je zien hoe ik mijn akker, waarop mijn verhaal vrolijk bloeide, groeide en woekerde, volledig op de schop nam. Confronterend, niet fijn, wel hard nodig, wilde ik tenminste het lijden aan mijn drama stoppen. 

Sommige cadeautjes komen in minder fraaie verpakkingen. Het onderzoeken van je eigen verhaal, hoe je je verhoudt met jezelf en met de wereld, is er zo eentje. Ik zou je graag dit cadeautje geven…

 

4. De sleutel van je hart…

Ik hou van je, het spijt me, vergeef me, dank je wel..” Ho’oponopono

Ik zal een jaar of vijf geweest zijn. Mijn vader was niet blij met het kunstwerk dat ik op de muur getekend had, en nog minder blij met mijn ontkenning. De Staalmeesters als stokpoppetjes, mijn zussen 6, 8 en 11 jaar ouder, maar ik bleef dapper ‘nee’ schudden. 

“Je moet zeggen dat het je spijt”, fluisterde zus uit het bovenbed. “Dan is hij niet meer boos…” Met knikkende knietjes sloop ik naar beneden. Mijn moeder zat aan zijn voeten op de grond. Gek vond ik dat. Ik zei “het spijt me, pap”. Hij stond op, haalde uit en gaf me een enorme, suizende klap. Het kiertje van mijn hart dat nog openstond naar hem, sloeg met een klap dicht. Ik kan me niet herinneren of het pijn deed, maar wel dat ik dacht: “dit doe ik dus nooit meer”. En dat heeft dan ook jaren geduurd. 

Tot ik ontdekte dat ik niet verder kwam. En geloof me, ik heb alle wegen geprobeerd. Maar welk zelfhulpboek ik ook volgde, welke methode, welke meditatie, ik bleef mij half voelen. 

Ons hart. Wanneer we het op slot gooien, blokkeren we de doorstroming van ‘boven’ (chakra 1,2 en 3) naar ‘beneden’ (chakra 5, 6 en 7), van ego naar eenheid. We leven verdeeld, proberen onze kwetsbaarheid verborgen te houden door onze binnenwereld niet door te laten dringen in onze buitenwereld, terwijl we ons daarmee afsnijden van de grootst mogelijke liefde.

Maar hoe openen we ons dan weer? Hoe breken we de muren af, hoe openen we de deuren? Ook hier heb ik weer alles geprobeerd om aan de enige sleutel te ontkomen. Ik heb werkelijk alles gedaan om niet aan dat ene toe te geven. Dat ene dat al die jaren constant vriendelijk en rustig wachtend op de achtergrond onvermijdelijk aanwezig was. Vergeving. Ik kan met alles dat ik in mij heb zeggen dat dit voor mij de moeilijkste van alle wegen was. En de meest verrijkende. En de enige mogelijke. Mijn redding.

Ik hoop dat je mij de gelegenheid wilt geven jou deze weg in de vierde lezing te tonen.

 

5. Uit de kast komen…

“Wees onberispelijk in je woord.” – Don Miguel Ruiz

Ik heb knobbels op mijn stembanden. Volgens de logopediste, die ik jaren geleden bezocht, een gevolg van verkeerd gebruik. Nou, dat kan wel kloppen. Jarenlang heb ik mijn werkelijke stem onderdrukt, mij uitgedrukt zoals ik dacht dat het zou moeten. De druk die ik voelde rond mijn kaken, het verlies van mijn stem, het schrapen, het hoesten, ik heb het tot voor kort geplaatst in het rijtje ‘hoort erbij’. Terwijl  wanneer ik sprak vanuit een ruimer bewustzijn, ik hier totaal geen last van had. Woorden, gesproken of geschreven, zijn altijd mijn unieke vertaalslag geweest, mijn thuis, mijn talent. Zeker wanneer het gaat en ging over dat ruimere bewustzijn, de eenheid. Maar het ‘wie ben ik’ en de angst voor afwijzing en hoongelach, maakten dat ik mezelf terughield, klein hield. Spanning.

Het is een fijn lijntje, die tussen zelfverheerlijking en zelfkennis. De eerste wordt – zeker in onze maatschappij – niet gewaardeerd. De tweede wordt vaak als zelfverheerlijking gezien, zeker wanneer het om talenten gaat en zelfwaardering. En dus als zodanig al vroeg de kop in gedrukt. En zo zetten we dat waar we goed in zijn, waar we van houden, opzij om ‘mee te draaien in de maatschappij’. Terwijl juist dat, juist onze talenten, onszelf en de wereld het beste kunnen dienen.

Je uiten, je eigen stem laten horen, maakt je kwetsbaar. Er is een  gezond en open hart voor nodig. Een goed zelfbeeld en een stevige basis. Vandaar dat dit naar buiten treden pas in deze vijfde lezing naar voren komt.

 

6. Helder zien

“Zodra je alles gaat zien zoals het is, is er vrede” – Sadhguru

Ik heb aan het leven geleden. Zo erg, dat ik er uit wilde stappen. Ik dacht toen nog dat dat kon. Ik begreep nog niet dat sterven in vele vormen komt en dat de fysieke dood niets anders is dan de tegenhanger van geboorte, niet van leven.

Ik leed aan mijn leven omdat ik mijn buitenwereld niet met mijn binnenwereld kon verenigen. Dat wat ik zag met mijn fysieke ogen was zo compleet anders dan ik mij herinnerde en ervoer. Het geweld, de haat, de angst, de constante onveiligheid was voor mij niet te rijmen met de enorme vrede, stilte en eenheid.

Langzaam heb ik ontdekt hoe ik mijn buiten met binnen kon verbinden. Hoe ik uniek en tegelijk één kan zijn, hoe ik mijzelf kan zijn terwijl er geen zelf is. Ik ben de weg gegaan die ik hiervoor beschreven heb, heb me verzet tegen elke stap, omdat elke stap voor mij een beetje sterven was. Opgeven van iets waar ik zo aan gewend was, zo mee vergroeid was. Soms schreeuwend, soms vloekend, soms huilend heb ik mij stukje voor stukje overgegeven aan dat wat voor mijn conditionering zo helder was. 

Purigado. Schatgraven. Helder zien. Doe je mee? 

 

7. Eindeloos

Ik ga achter mijn laptop zitten. Mijn hoofd tintelt, mijn vingers vinden moeiteloos de juiste toetsen en de woorden vloeien op het witte scherm.

Ik zit tegenover iemand aan tafel. De koffie is op, de grapjes en babbeltjes zijn gemaakt. Mijn hoofd tintelt, de woorden vloeien uit mijn mond.

De tinteling, het opgetild worden, niet meer volledig daar zijn maar meer aanwezig zijn dan daarvoor, het opgaan in zonder mezelf te verliezen, ik ken het al zolang ik leef en kan het niet anders omschrijven dan verbinding.

Ik wou dat ik kon zeggen hoe ik ‘het’ doe, alleen weet ik maar al te goed dat ik ‘het’ niet doe. Het is iets dat gebeurt. En ik vertrouw er inmiddels volledig op dat het gebeurt wanneer dat nodig is.

Deze laatste lezing in de serie laat zich dan ook niet omschrijven, simpelweg omdat ik geen flauw idee heb van de woorden die ik zal gaan spreken.

Wat ik wel weet, is dat het voorbij de eerdere lezingen gaat. Voorbij ego, voorbij afgescheiden zijn. Na alle lezingen over loslaten, anders zien, schoonmaken, komen we uiteindelijk terecht bij waar we begonnen zijn. Daar waar geen begin en einde is.

Non-dualiteit.

 

 

 

Kijk voor meer informatie over het hoe en/of waarom van deze lezingen even op Purigado of neem gerust even contact met mij op.