Lilian Kars

Schrijver - Spreker - Gids

Lezingen

Wie ben ik?20130825_171639

Waarom overkomt mij dit?

Waarom lijd ik?

Waarom heb ik nou nooit eens mazzel?

Waarom ziet mijn partner niet dat ik gelijk heb?

Hoe word ik gelukkig?

Is dit het nou? 

 

In mijn lezingen neem ik je mee op ontdekkingsreis, we gaan schatgraven…. Ik laat je wegen zien die je kunt gaan, die ik zelf ben gegaan, om antwoorden te vinden op deze vragen. We gaan op terug naar puurheid, omdat je dan alleen helder kunt waarnemen. We kijken achter de muren van conditionering en illusie. Daar ligt jouw vrijheid, onafhankelijkheid, kracht en vervulling. 

Ik geef de lezingen in een serie van zeven, refererend aan de 7 chakra’s – energiepunten verbonden met ons lichaam. Zie ze als tandwielen, die, wanneer ze moeiteloos in elkaar grijpen, een fantastisch gereedschap kunnen vormen. Maar wanneer er eentje hapert, hapert het geheel. 

Elke lezing duurt ongeveer anderhalf uur. Daarna is er ruimte en tijd voor reacties en/of het stellen van vragen. 

De afzonderlijke lezingen geef ik als ‘huiskamerlezing’, in kleine groepen. Mocht je belangstelling hebben om de lezing(en) bij jou thuis te laten plaatsvinden, neem dan gerust even contact met mij op.

 

Lezing 1. In den beginne…

Was er niets. Maar het niets waar alles al in besloten lag….Want waar begint ‘het’? Waar begin jij? Bij je geboorte? Bij de bevruchting? Maar wanneer de eicel waar jij uit voortkomt al in je moeder aanwezig was, zelfs toen zij nog in háár moeder zat, en cellen – blijkt uit verschillende onderzoeken – zelfstandige herinneringen hebben…. waar begon je dan? 

En stel dat je geen begin kunt vinden, wat betekent dat dan….?

Non dualiteit is een groot woord voor onze natuurlijke staat van zijn. En eigenlijk herinneren we ons die allemaal. Vaag, in de verte, is er het besef van eenheid. Dat het leven dat wij leven eigenlijk niet klopt. Dat we gelukkiger zouden moeten/kunnen zijn, blijer, meer vervuld. Er moet toch meer zijn….

 

Aan de hand van het eenvoudige verhaal van Hee, ik ben Zee, gebaseerd op een quote van de Perzisch Soefi dichter Jalal ad-Din Rumi (1207 -1273):

 ‘Je bent niet alleen een druppel in de oceaan, je bent de hele oceaan in een druppel’

beginnen we hiermee. Heel simpel, heel eenvoudig, heel helder. Het is het begin van onze reis, al is het in feite alles dat je ooit hoeft te weten en te ervaren. Maar om dat te kunnen moet je eerst je zo zorgvuldig gecreëerde zelf voorbij, stap voor stap. 

 

Lezing 2. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet….

“Wij zien de dingen niet zoals ze zijn, we zien zien ze zoals WIJ zijn…” – Anaïs Nin

Vroeger maakte ik mijn moeder gek met mijn vragen. “Hoe weet ik dat jij hetzelfde groen ziet als ik?” en “Misschien zie ik die tafel wel heel anders…” En nog steeds – even tussen ons – wanneer ik naar iets kijk, zie ik niet dat ene voorwerp, maar oneindig veel. Ik heb geleerd keurig in enkelvoud te spreken, maar mij maak je niks wijs! 

Inmiddels weet ik hoe het oog werkt. Dat kleuren niet ‘werkelijk’ bestaan, maar alleen een weergave zijn van onze hersenen. Dat een tafel een massa dansende moleculen is met nog veel meer aan ruimte ertussen. Dat mijn hand nooit een voorwerp raakt, maar dat alleen de luchtdruk dit gevoel geeft. Enzovoort.

Waarneming kleurt onze wereld, noemen wij realiteit. Er wordt ons geleerd om alleen te vertrouwen op wat we kunnen zien. Maar wanneer onze uniciteit, onze conditionering, onze zintuigen zo’n enorme rol spelen in onze waarneming, wat is dan nog waar? 

 

Lezing 3. Is het waar? 

“Wie zou je zijn zonder je verhaal?” – Byron Katie

Lees de pagina Purigado, en je kent een groot deel van mijn verhaal. Mijn verhaal, dat mij verteld werd. Door mijzelf, door mijn omgeving, door ouders, leraren, boeken, (sociale) media. Een verhaal dat niet zou misstaan in de categorie ‘drama’ en door mij ook zo beleefd werd. Het kleurde mijn waarneming, mijn waarneming kleurde mijn ervaring, mijn ervaring bevestigde mijn verhaal. Tot het genoeg was. 

In deze derde lezing laat ik je zien hoe je dat wat je werkelijk geloofd, over jezelf, over een situatie, maar zeker ook over een ander, kunt onderzoeken. Dan zal blijken dat hetgeen waar je het meest onder lijdt, dat, wat je het meest bezig en tegen houdt, je eigen overtuigingen zijn. Confronterend, maar bevrijdend….

 

Lezing 4. De sleutel van je hart…

Ik hou van je, het spijt me, vergeef me, dank je wel..” Ho’oponopono

Ik zal een jaar of vijf geweest zijn. Mijn vader was niet blij met het kunstwerk dat ik op de muur getekend had, en nog minder blij met mijn ontkenning. De Staalmeesters als stokpoppetjes, mijn zussen 6, 8 en 11 jaar ouder, maar ik bleef dapper ‘nee’ schudden. 

“Je moet zeggen dat het je spijt”, fluisterde zus uit het bovenbed. “Dan is hij niet meer boos…” Met knikkende knietjes sloop ik naar beneden.  Ik zei “het spijt me, pap”. Mijn vader stond op, haalde uit en gaf me een enorme, suizende klap. Het kiertje van mijn hart dat nog openstond naar hem, sloeg met een klap dicht. Ik kan me niet herinneren of het pijn deed, maar wel dat ik dacht: “dit doe ik dus nooit meer”. En dat heeft dan ook jaren geduurd. 

Tot ik ontdekte dat ik niet verder kwam. En geloof me, ik heb alle wegen geprobeerd. Maar welk zelfhulpboek ik ook volgde, welke methode, welke meditatie, ik bleef mij half voelen. 

Ons hart, ons middelpunt. Wanneer we het op slot gooien, blokkeren we de doorstroming van ‘boven’ (chakra 1,2 en 3) naar ‘beneden’ (chakra 5, 6 en 7), van ego naar eenheid. We leven verdeeld, proberen onze kwetsbaarheid verborgen te houden door onze binnenwereld niet door te laten schijnen in onze buitenwereld, terwijl we ons daarmee afsnijden van de grootst mogelijke liefde.

Maar hoe openen we ons dan weer? Hoe breken we de muren af, hoe openen we de deuren? Ook hier heb ik weer alles geprobeerd om aan de enige sleutel te ontkomen. Ik heb werkelijk alles gedaan om niet aan dat ene toe te geven. Dat ene, dat al die jaren constant vriendelijk en rustig wachtend op de achtergrond onvermijdelijk aanwezig was. Vergeving. Ik kan met alles dat ik in mij heb zeggen dat dit voor mij de moeilijkste van alle wegen was. En de meest verrijkende. De enige mogelijke tot verbinding, in mijzelf en met anderen.

In deze vierde lezing wil ik je graag die weg tonen aan. 

 

Lezing 5. Uit de kast komen…

“Wees onberispelijk in je woord.” – Don Miguel Ruiz

Ik heb knobbels op mijn stembanden. Volgens de logopediste, die ik jaren geleden bezocht, een gevolg van verkeerd gebruik. Nou, dat kan wel kloppen. Jarenlang heb ik mijn werkelijke stem onderdrukt, mij uitgedrukt zoals ik dacht dat het zou moeten. De druk die ik soms voel rond mijn kaken, het verlies van mijn stem, het schrapen, het hoesten, ik heb het tot voor kort geplaatst in het rijtje ‘hoort erbij’. Terwijl  wanneer ik spreek vanuit een ruimer bewustzijn, ik hier totaal geen last van heb…

Woorden, gesproken of geschreven, zijn altijd mijn vertaalslag geweest, mijn thuis, mijn talent. Zeker wanneer het gaat en ging over dat ruimere bewustzijn, eenheid. Maar het ‘wie ben ik’ en de angst voor afwijzing en hoongelach, maakten dat ik mezelf klein hield. En zorgden voor spanning.

Het is een fijn lijntje, die tussen zelfverheerlijking en zelfkennis. De eerste wordt – zeker in onze maatschappij – niet gewaardeerd. De tweede wordt vaak als zelfverheerlijking gezien, zeker wanneer het om talenten gaat en zelfwaardering. En dus als zodanig al vroeg de kop in gedrukt. Om niet op te vallen, mee te draaien, zetten we waar we goed in zijn, waar we van houden, opzij. Terwijl juist dat onszelf en de wereld het beste kan dienen!

Je eigen stem horen en dan uiten, maakt je kwetsbaar wanneer er geen goed zelfbeeld en stevige basis is. En een open hart. Vandaar dat dit naar buiten treden pas in deze vijfde lezing naar voren komt.

 

Lezing 6. Helder zien

“Zodra je alles gaat zien zoals het is, is er vrede” – Sadhguru

Ik heb aan het leven geleden. Zo erg, dat ik er uit wilde stappen. Ik dacht toen nog dat dat kon. Ik begreep nog niet dat sterven in vele vormen komt en dat de fysieke dood niets anders is dan de tegenhanger van geboorte, niet van leven.

Ik leed aan mijn leven omdat ik mijn buitenwereld niet met mijn binnenwereld kon verenigen. Dat wat ik zag met mijn fysieke ogen was zo compleet anders dan ik mij herinnerde en ervoer. Het geweld, de haat, de angst, de constante onveiligheid was voor mij niet te rijmen met de enorme vrede, stilte en eenheid.

Langzaam heb ik ontdekt hoe ik mijn werelden kon verbinden. Hoe ik uniek en tegelijk één kan zijn, hoe ik mijzelf kan zijn terwijl er geen zelf is. Ik ben de weg gegaan die ik hiervoor beschreven heb, heb me verzet tegen elke stap, omdat elke stap voor mij een beetje sterven was. Opgeven van iets waarvan ik dacht dat het mij veilig hield. Ik heb geschreeuwd, ik heb gehuild, maar uiteindelijk heb ik mij stukje voor stukje ontmanteld. 

Dat is wat Purigado is voor mij. Ontmantelen, schatgraven. Helder zien wat jouw waarheid is. Doe je mee? 

 

Lezing 7. Eindeloos

Ik ga achter mijn laptop zitten. Mijn hoofd tintelt, mijn vingers vinden moeiteloos de juiste toetsen en de woorden vloeien op het witte scherm.

Ik zit tegenover iemand aan tafel. De koffie is op, de grapjes en babbeltjes zijn gemaakt. Mijn hoofd tintelt, de woorden vloeien uit mijn mond.

De tinteling, het opgetild worden, niet meer volledig daar zijn maar meer aanwezig zijn dan daarvoor, het opgaan in zonder mezelf te verliezen, ik ken het al zolang ik leef en kan het niet anders omschrijven dan verbinding.

Het is absoluut geen gave of bijzonder talent. Dit is waar Purigado voor bedoeld is. Waar alle cursussen, boeken en films zich op richten: verbinding. Het laat zich niet omschrijven, alleen ervaren. En het laat zich alleen dan ervaren wanneer er geen ruis op de lijn zit.

Voorbij ego, voorbij afgescheiden zijn. Na alle lezingen over loslaten, anders zien, schoonmaken, komen we uiteindelijk terecht bij waar we begonnen zijn. Daar waar geen begin en einde is.

Non-dualiteit.

  

Kijk voor meer informatie over het hoe en/of waarom van deze lezingen even op Purigado of neem gerust even contact met mij op.

 

© 2020 Lilian Kars

Thema door Anders Norén